Toch nog een allerlaatste update die niet geschreven is in de toch niet te evenaren stijl van Maarten, maar dit keer door Wim en Mirjam, ouders van Sam.

Dag 8.

Zondagmiddag, huize Sam van de Kant. Sam zit Fifa 11 te spelen in z’n FC Sam shirt. Er heerst een dankbare en ook wel wat weemoedige stemming dat alles nu achter de rug is. Want wat hebben we genoten van de warme aandacht voor Sam, maar zeker ook van het reilen en zeilen van FC Sam, hun onderlinge bonding en de uitdaging die ze zijn aangegaan. Natuurlijk wisten ze niet waar ze aan begonnen. Toen Jacques en Andries bijna precies een jaar geleden aan Wim vertelden dat ze wilden meedoen aan de Duchenne Heroes, waren wij ook wel wat sceptisch: Minimaal € 15.000,- euri uit de markt kloppen is al niet gemakkelijk, maar de tocht zelf is zo mogelijk nog moeilijker…  Sinds die tijd is er ontzettend veel gebeurd tussen ons: kennismaking met Sam en FC Sam, geboorte van de website waardoor we op de hoogte konden blijven, veiling bij Christies, vele andere sponsors die zich aansloten, de verjaardag van Sam, uitzwaaien met shoarma, aanmoedigen waar FC Sam thuis hoort: op the top of the world (nou ja, hoogste punt van Nederland dan) en gisteren de aankomst met bier, champagne, een extra ingelast concert en een opbrengst van € 23.000,-!!.

Wij kunnen ons gevoel niet helemaal passend in woorden uitdrukken. Maar ook namens Sam en onze andere kids bedanken wij jullie – Maarten, Wouter, Ramon, Andries, Gijs en Jacques –  voor alles wat je hebt gedaan in de afgelopen maanden. Je kunt echt trots zijn op jezelf. Voor altijd in ons hart.

Wim en Mirjam

Foto: Marion Hoeffgen & Maarten ter Burg

BINNEN!! We zijn binnen! Na 700kms en een paar heel kleine stukjes omrijden (na teamberaad werd de GPS halverwege de week van mijn fiets gehaald en bij Andries opgeschroefd) bereikten we gisteren het centrum van Nijmegen. Jullie hadden gemerkt dat schrijver dezes bij de vorige update al lichtelijk week werd, maar nu ging de complete FC nat. Zwaaiend met de door Emma geconcipieerde FC Sam vlag werden we onthaald door enorm lawaai van een paar duizend supporters, waaruit Sam zich losmaakte om de laatste meters samen met ons te rijden. Een zeer emotionele mengeling van trots op de eigen prestatie en het besef dat Sam nog 10 keer zo hard bikkelt als wij.. niet voor niets eindigde hij in de top van ons trainingsklassement!

Voor de finish lagen nog 87 kilometers door bos en hei die redelijk soepeltjes werden afgevlamd. Achter de massieve kont van diesel loc Gijs kraakten sommige wagonnetjes maar de trein brak niet. Ramon vertoonde op de fiets exact hetzelfde gedrag als de avond ervoor op de Duchenne afscheidsdisco: in gepijnigde stilte scheef hangen, scheel kijken maar toch doorgaan. Ons sociale dier Jacques beleed zijn kwaaltjes in een openbare biecht: zijn knie deed pijn, zijn NASA huid brokkelde af in de dampkring van zijn broek en ja, zelfs zijn ketting deed pijn. Nadat hij ook nog een spectaculaire schuiver maakte, vreesden wij even dat hij niet meer op zou willen staan..

Maar daar hadden wij buiten Captain Carnaval gerekend, want Jacques wist de hele dag al waarvoor hij reed: het podium. Niet het ereschavot natuurlijk maar het CONCERTPODIUM. Jullie denken misschien dat ik overdrijf – wat ik in deze stukjes uberhaupt niet zou doen – maar het volgende is gebeurd. Voor die hossende menigte van 1000en mensen beklom Jacques, opeens weer in topvorm, centre stage, greep de microfoon en zette Una Paloma Blanca in, terwijl hij ook ons met zachte hand (alles aan die jongen is zacht) onder de spotlights dwong. Terwijl wij dan maar ‘Riding the Bock’ deden, een dansje dat we van Jacq en zijn carnavalsvrind Dick geleerd hebben, deed meneer nog een rondje Lenny Kuhr, Robert Long en andere nummers die iedereen kent maar alleen Jacq paraat heeft.

En met deze knaller (ondertussen werden we door Sam’s vader gedouched in roze champagne) eindigde dit fantastische jaar dat zonder jullie onmogelijk was geweest. Fietsen konden we al een beetje, de rest kwam van jullie! FANTASTISCH!! We hebben met inmiddels bijna 23.000 euro (jullie bleven maar bezig deze week!) een substantiële bijdrage kunnen leveren aan de 1,2 miljoen die Duchenne Heroes dit jaar heeft opgehaald.

Ons twee na laatste dankwoord is aan onze liefjes, die onze veelvuldige afwezigheid beloond zagen met een modderfiets in de kamer die ‘straks als ie een beetje is opgedroogd’ werd schoongemaakt. Zowel bij Gijs als als bij Maarten is de modder inmiddels doorgedrongen tot IN de wasmachine zodat ook de jurkjes nu vies uit de trommel komen.

Ons een na laatste dankwoord gaat naar de jongen die al zoveel aandacht kreeg in deze update. Jacques, jij bent dit hele feest begonnen, je was al langer betrokken bij Duchenne en je hebt ons erbij gehaald. Jouw discipelen Blondie, The Ramones, Herr Direktor, Capo tutti Campings en Mr. Big vonden het een totaal voorrecht om jouw teamgenoten te zijn, ook als je ons (weer) wilde knuffelen. You rock man, you rock. Rock on!!!!!

Laatste dankwoord is natuurlijk voor de held van dit verhaal: Sam. Makkertje, we hebben genoten van je humor, je foto’s, je zorgelijk gedetailleerde voetbalkennis en wat voor een koning jij in het algemeen bent. Een ding hebben we nog niet met je gedaan, en dat is een biertje drinken. We zullen dat binnenkort eens met je ouders overleggen!

Vrienden, adieu en tot snel!

FC Sam

FC Sam on stage

Captain Carnaval

De laatste loodjes...

Messieurs, mesdames… partir c’est mourir un peu: we zitten alweer voor de laatste keer op de Duchenne camping en verdomd we gaan het missen. Natuurlijk is het zometeen best luuks om een eigen douche te hebben, de beurse billen in een bureaustoel te parkeren en anderszins weer een toffe meneer te zijn. Maar de sfeer hier is onvergetelijk en ontroerend goed: afgetrainde atleten met geoliede, geschoren en volgens mij kunstmatig gebruinde benen zitten om de barbeque met kinderen in een rolstoel, opa’s en oma’s die zijn komen kijken en bijvoorbeeld de DJ of iemand anders die aan kwam waaien. Dit reizende circus kent werkelijk een schokkend gebrek aan chagrijnige gezichten, en da’s verfrissend voor wie wel eens een trammetje pakt in Amsterdam. We gaan dit onthouden!!!

Over uw Amsterdammertjes gesproken, hoe verliep hun doe-vakantie vandaag? Nou dat ging gesmeerd, letterlijk en figuurlijk. Het parcours was wel lang (120 kms) maar niet zwaar, we vlogen er zo overheen en waren vroeg tuus. Uiteraard dook Ramon wel weer even met zijn kanis in de blaadjes, maar de ‘Schrik der eekhoorns’ hield er opnieuw niets aan over. Steiler dan de pukkels in het parcours is inmiddels wel het relief in onze broek. De combinatie van zes dagen zweten op 10 cm. zadel en een hygiene die naar middeleeuwse standaarden middelmatig is, resulteert inmiddels in een flinke portie herenleed die bestreden wordt met een gulle vinger uierzalf in de morgen en Sudo creme (ja moeders, zien jullie onze kadetjes weer voor je?) voor het slapen gaan. Jacques is sinds twee dagen vaste klant bij het billenspreekuur van de EHBO, waar hij beplakt wordt met door de NASA ontwikkelde kunsthuid, die VEEL beter schijnt te werken dan die ouderwetse biefstuk waarmee Raas en Kneet 10 touretappes wonnen. U ziet: het ontbreekt ons aan niets!

Morgen de laatste etappe met finish tussen 3 en 5 in Nijmegen! ‘t Zal pijn doen, niet bij de zeem maar in het hart!!!

Hartelijke groeten van uw rollende amigo’s van FC Sam!

De FC in de koers!

Finish

Hekje

Daarrrr zijn we weerrrrrr…!! Over vandaag stond in het routeboek: “Voornamelijk landwegen, stukken van het world cup mountainbike parcours en door natuurmonumenten onderhouden kombochtjes”. Klinkt lekker, klinkt te doen en zo was het ook. Of zouden wij opeens ECHT wereldniveau hebben opgedaan? Ieg zaten er een paar kuitenbijtertjes aan het begin, daarna werd het voornamelijk vlak met kleine heuveltjes die je op kracht en snelheid wel oprolt – met name het middenstuk was lekker raggen en sturen door het bos! Brrrroemmm!!!

Qua supporters was het weer fantastisch: halverwege de route stonden vader en moeder Andries langs de kant met taart want JACQUES WERD VANDAAG 33!!! Bij aankomst na 108 kms stonden ook Jacques’ eigen ouders klaar met taart, evenals ‘Ons Caatje’ – dat was een boel slagroom op het bier dat we, 6 kms voor het einde, met Jacq gedronken hadden om zijn verjaardag en de vierde zomerdag van 2011 te vieren.

Wat betreft ouders die klaarstaan voor hun kroost moeten ook nog vermeld worden ELTJO DIJKEMA die iedere dag onze caravan van start naar finish sleept EN droge schoenen plus truien klaarhangt aan knaapjes die hij daar speciaal voor meenam – wij stoppen onze kleren gewoon in de bananenbak. Dan is daar ook nog GERARD BRINK die vrijwilliger is bij de ontbijtploeg: iedere dag om 5 uur op en met een gezellig gezicht bij de ham / kaas bak. Zelfs NU komt hij mij een kopje thee brengen!!

Ofwel, weer een erg mooi dagje, misschien wel iets te makkelijk, want Ramon viel er letterlijk bij in slaap. We namen aan 30 kms per uur een stukje asfalt dat kennelijk te lang gewoon rechtdoor ging om de aandacht vast te houden van de man die in volle downhill te herkennen is aan het geluid van brekend hout, het wegvlieden van doodsbange eekhoorns en angst op de gezichten van door hem gepasseerde mtb-ers. Deze man dus, die na zo’n afdaling volkomen zen en ongedeerd beneden komt, smakte nu dus zonder een andere reden dan pure verveling tegen de straat. Gelukkig maar dat meneer 2 kilo weegt en behalve een paar schaafwonden niets overhield aan deze wake up call.

Dank weer ook voor alle warme berichten, tschussi!!!

Eltjo en de Chateau

Biertje onderweg voor Jacque's verjaardag

Verjaardagsvisite voor Jacq

Volgers! Team Sam is inmiddels over de helft, 400 km internationaal gemodder is verwerkt, 300 to go! Het moet gezegd worden, het parcours is IETSJE zwaarder dan we hadden gedacht, met name de koninginnerit op dag twee was met 2300 hoogtemeters en 8 (!) lekke banden toch echt niet voor Jeanetten, ook al trok het weer van een miezerig bij naar eigenlijk best wel goed. Slachtoffers vielen er ook: onze buurman werd head first aangereden door de bezemwagen… hoe doe je dat vraag je je af maar de arme kerel moest wel retour. Ook onze Andries ging gemeen onderuit door een gladde steen in een beekje en blesseerde heup, knie en arm. Maar goed, ook dat hoort bij het echte mountainbike gevoel dus na een aantal keer met de grijze krullen geschud te hebben stapte hij weer op z’n karretje.

Actie op dag 2

Het echte MTB gevoel

1e keer lek is nog wel leuk...

De derde etappe was misschien wel de mooiste: schitterend weer, onwijs mooie klimmen en afdalingen die ons Amsterdammertjes deed verzuchten: wat is het toch eigenlijk mooi in Limburg, wat DOEN wij toch met onze hypotheek voor 3-hoog achter in de Metropool? Het weer was trouwens ook weer geweldig, net als vandaag. Maar het allermooiste was natuurlijk dat Sam opeens langs de route stond te schreeuwen in een FC Sam teamshirt! Met zijn vader Wim was hij lekker aan het spijbelen voor een mannendagje: roadtrip, naar sporters joelen, en lekker veel worst eten met onbeperkt cola voor onze vuurkorf; was super!

Limburg

The man himself

Sam roept op tot tactisch teamoverleg

Op papier was het dag 4 parcours even zwaar als gisteren met 1800 hoogtemeters, maar zo voelde het – afgezien van een aantal bultjes die volwassen mannen degradeerden tot scheldende kleuters – eigenlijk niet. Captain Carnival (Jacques, voor vreemden) ging in een vrij macho afdaling goed op zijn plaat en heeft een deuk in zijn fiets; niet omdat hij niet kan sturen want dat kan hij prima, maar omdat hij mooi in de lens wilde kijken van de fotograaf van de organisatie… gelukkig bracht deze vanitas hem in een bedje van brandnetels in plaats van de scherpe rotsen die overal daaromheen lagen, dus na z’n derailleur opnieuw aan zijn fiets geschroefd te hebben, stapte ook hij weer op!

Voor nu roept de slaapzak, als we morgen een beetje op een normale tijd binnen zijn en de internet goden zijn ons goed gezind weer een update!

Lieber Fans! De eerste 90k (Wiltz-Vielsalm) is onder onze noppen verdwenen en hier volgt meteen de eerste waarschuwing: wie niet kan genieten van een verhaaltje over zes natte mannen moet NU ophouden met lezen want het woord van de dag was NAT. Kort nadat we om een uurtje of 9.00 werden weggeschoten klonk een ferme Luxemburgse donderslag, verkleurde het zwerk van blauw naar grauw en kwam het met BAKKEN naar beneden. Een macho weertje aldus, maar ja, u wilde toch een beetje prestaties van ons zien? Met name de eerste 38 km was Bontekoe: een grote glibberpartij, afwisselend omhoog en omlaag. Na de lupa waren we eigenlijk vrij snel bij checkpoint 2 op 62 km, waarna nog een aantal mooie glooiende klimmetjes en vette afdalingen ons om 16.30 op de camping bij Vielsalm brachten. Stelt u zich zes mannetjes voor bedekt met een laag half uitgeharde Ardenner modder, plaatselijk tot 4 mm dik. Daarna volgde NOG een natte verrassing: de douches gaven een stuk minder straal dan de wolken buiten, maar dan weer wel een stuk kouder. Alleen maar goed voor stadsjongetjes!! Op het moment van schrijven zitten we rond de vuurkorf bij onze Chateau 390 Elite Caravan aan een voorzichtig sportdrankje van 5%. Jacques oreert over de wereldproblemen, Ramon draait hitjes op de ipad en Gijs is blij met zijn nieuwe neefje Jaap, enkele uren geleden geboren. Over een half uurtje (22.00) plassen wij het vuur uit want morgen wacht de koninginnerit: 99k met 2300 hoogtemeters, en wij gokken dat, mocht het morgen opklaren, er morgen nog wel wat plasjes liggen van vandaag.

Aan de start

Vieze mannen

Lastig als de douche het niet doet...

De FC Sam vertrekt naar Luxemburg voor Duchenne Heroes! Door u hebben we ruim €22,000 opgehaald voor Duchenne, en de teller loopt nog steeds!  Uw gulheid geeft ons al maanden een warm gevoel van binnen, en dat zullen we nodig hebben… Het ziet ernaar uit dat ten minste de eerste paar honderd kilometers geaccentueerd zullen worden door Heroïsch Hondenweer dat het uiterste zal vergen van man en materiaal! En als uw steun, alle voorbereiding en het vooruitzicht af te zien als een beer nog geen motivatie genoeg was, zie dan de kaart die we vanochtend van onze grote inspirator Sam van de Kant op de deurmat kregen. Sam, ouwe reus, zevende man en met lichtjaren afstand de grootste held, dank je wel!! Voor de kaart, voor de vriendschap van jou en je familie en voor een geweldig jaar!!!

Chouchou’s! De C is een zeer belangrijke letter in de wielersport: denk eens aan Chasse patate, Colnago, Combine, Corticosteroïden, Col , Coppi, Claudia Cardinale, Carbon en speciaal voor FC Sam natuurlijk CARAVAN! En dan hebben wij er niet zomaar eentje, maar het door connaisseurs bewierookte model 390 Elite van de fabrikant die bekend is van de slogans: “Met een eigen Chateau bent u onderweg maar nooit van huis”,  “Luxueus ontspannen of comfortabel actief” en natuurlijk “Kwaliteit zonder bescheidenheid”. Sinds 2007 is het van oorsprong Belgische Chateau, net als de Homestar modellen, onderdeel van het kwakkelende Kip concern, maar onze charmante cabine werd eind jaren ’70 nog in elkaar geschroefd door de 247 ervaren vaklui werkzaam in Hamont-Achel, een gehucht in het  arrondissement Maaseik net over de grens bij Eindhoven. Van Eindhoven is het dan weer een kleine stap naar Mengvoeders United BV, en met ‘Chapeau, Chapeau, Chapeau’ is de cirkel terecht rond. WANT WAT HEBBEN WIJ EEN SCHITTEREND SYMPATHIEKE CARAVAN VOL CONTACTUELE EIGENSCHAPPEN GESCOORD!! Telt u even met mij mee: het originele dealerboekje: Check! Originele Wanda boardradio: Check! Originele bruin gevlamde kussens en gordijnen; Check! Originele 3 pits kookplaat met (Elite-optie) stereo uitklapaanrecht: Check! Originele interieur in hoogglans laminaat met vloer in kurk-look: Check! Originele kantelbare dus windbestendige plastic dakraam: Check! Originele vitrage: Check! Voeg aan ons Chateau van 10 kubieke meter nog toe: 6 volwassen mannen, 6 sets dampende wielerkleding en de stomende strijd om de bruine trui ofwel het Constipatieklassement (Merci, Andries, merci dat jij er bent), en we hebben een Cocktail waar zelfs Conan the Barbarian zich in zou verslikken!! Zo niet de FC-erts natuurlijk!!! In aanloop van het grote modderfeest werd er nog serieus getraind, HD, Captain Carnaval, Andries en Sam bleven steken tussen de 200 en 300 punten, de top drie van le Classement le plus Cool scoorde aanmerkelijk meer.., waardoor de rangorde ongewijzigd blijft. WAT?? ONGEWIJZIGD??? hoor ik Captain Carnaval zich in zijn croquetje verslikken… ja Jacques, je staat nog steeds een-na-laatste en knuffelen is niet met een ‘c’. De wielersport is keihard en je wordt getruct waar je bijstaat. Anderen zouden spreken van een Coup met kwade opzet, maar HD weet van een curieus calculator falen vorige week, waardoor je een groter totaal kreeg dan gefietst. Nog 38 kms te gaan voor plek 5 coño!

 Ciao, HD.

 P.S. Andries…